Op 28 mei landt het tweede seizoen van The Four Seasons op Netflix, en wie het eerste seizoen zag weet hoe pijnlijk de cliffhanger uitviel. Nick, het personage van Steve Carell, kwam aan het einde om in een auto-ongeluk. De vriendengroep die zoveel jaar samen op vakantie ging, telt nu vijf in plaats van zes, met een gemis dat niemand goed weet aan te raken. De trailer toont alvast wat de bedoeling is, doorgaan, opnieuw afspreken, en deze keer naar Italië.
Hoe ga je verder met dezelfde groep, alleen anders
Het meest interessante aan dit nieuwe seizoen is niet de Italiaanse zon of de villa met uitzicht. Het is de vraag waar de hele serie nu om draait. Hoe blijf je een vriendengroep als de persoon die jullie bij elkaar hield er niet meer is? Tina Fey, die ook meeschrijft, kiest er bewust voor Nick niet via flashbacks terug te halen. Hij is dood, en daar moet de groep mee verder. Wat overblijft is de onhandigheid van een eerste avondmaaltijd zonder hem, een lege stoel waar niemand op gaat zitten, en een nieuwe vriendin van Nick die zich tussen de oude vrienden probeert te navigeren.
Voor wie het origineel uit 1981 kent, met Alan Alda en Carol Burnett, is dat een interessante draai. De film van Alan Alda gebruikte de jaargetijden als metafoor voor de seizoenen van een huwelijk en een vriendschap. De Netflix-versie maakt daar nu een vijfde seizoen van, dat van rouw en wat erna komt.
Italië als decor is bewust gekozen
Het eerste seizoen speelde tussen de Jersey Shore, de skipistes van Vermont en een college-campus in upstate New York. Allemaal Amerikaans, allemaal vertrouwd. Voor seizoen 2 trekken Kate, Jack, Anne, Danny en Claude naar Italië. Dat is niet zomaar een opwaardering van het productiebudget. In een gesprek met The Hollywood Reporter legde Fey uit dat de groep iets nieuws moest. Een nieuwe traditie, een ander land, een breekpunt met wat ze altijd hadden gedaan.
De trailer laat ze zien op een terras met uitzicht over de heuvels, in een rondvaartboot, en in een Italiaanse keuken waar Colman Domingo dramatisch wijn proeft. Sommige scenes lijken op vakantiefoto’s van vriendinnen die net iets te vol zijn ingeschonken. Andere zijn juist heel stil. Erika Henningsen kijkt minutenlang uit een raam zonder iets te zeggen. Marco Calvani omhelst zijn man Danny en je weet niet of het van geluk of opluchting is.
De cast is verschoven, en dat valt op
Steve Carell ontbreekt dus, maar er zijn meer veranderingen. Ginny, gespeeld door Erika Henningsen, krijgt een grotere rol nu zij de enige is die nog overblijft van het kamp-Nick. Ze is veel jonger dan de rest, en dat ongemak zat ook in seizoen 1 al, maar nu komt het scherper naar voren. Wie hoort er bij wie als de schakelfiguur weg is?
Will Forte als Jack komt sterker terug. Hij was in seizoen 1 vooral comic relief, maar in deze trailer zien we hem ook een keer huilen aan een lange tafel. Kerri Kenney-Silver speelt opnieuw Anne, de scherpe ex van Nick, die deze keer meer ruimte krijgt om iets anders te zijn dan boos. En Colman Domingo en Marco Calvani brengen het stel Danny en Claude opnieuw, dit keer met een baby in beeld. Het origineel was een midlifeverhaal van Alan Alda, deze versie laat zien dat midlife in 2026 ook een wieg in de slaapkamer kan betekenen.
Wat seizoen 1 zo trefzeker maakte
De eerste reeks scoorde hoge cijfers in Nederland niet door grote plottwists, maar door iets wat lastiger te benoemen is. Het was de manier waarop volwassen vrienden met elkaar praten als ze elkaar al twintig jaar kennen. Korte zinnen, halve grappen, één blik die de hele kamer leest. Voor veel kijkers was het herkenbaar tot op het punt waarop het ongemakkelijk werd.
Het is dezelfde scherpte die je terugziet in andere series die de afgelopen maanden veel werden gekeken. Wie eerder genoot van de relatiedynamiek in Euphoria of het gelaagde vrouwendrama van Sally Field’s nieuwe project, herkent in The Four Seasons dezelfde aandacht voor wat er tussen mensen wel of juist niet gezegd wordt. Comedy is hier het frame, het hart van de serie is dramatisch.
Acht afleveringen, en dan
Seizoen 2 telt acht afleveringen, allemaal beschikbaar op 28 mei. Dat is dezelfde drop-strategie als seizoen 1, geen wekelijkse releases. Voor een serie die draait om langzaam pellen waarom een groep nog steeds afspreekt is dat een rare keuze, maar Netflix gunt kijkers liever een lang weekend op de bank. Verwacht gesprekken op maandagochtend op kantoor.
Of er nog een derde seizoen komt, is onduidelijk. Tina Fey hint dat dit verhaal een afgeronde boog heeft, al waren de Netflix-cijfers van seizoen 1 goed genoeg om een vervolg te rechtvaardigen. Wat dit nieuwe seizoen wel duidelijk doet, is een vraag stellen die in veel andere langverwachte sequels niet aan bod komt, hoe vertel je een verhaal verder als de hoofdrolspeler het niet meer haalt?
Waarom je hier op 28 mei voor gaat zitten
Voor wie van Tina Fey’s eerdere werk hield, van 30 Rock tot Mean Girls, is dit een ander register. Minder gags per minuut, meer ruimte. Dat zal niet iedereen bevallen. Maar wie houdt van series die er even voor gaan zitten, met cast-leden die elkaar al jaren kennen en op het scherm laten zien wat dat doet, krijgt op 28 mei iets aan te kijken. Zet hem op je lijstje, of beter, plan een avond met de mensen waarmee je zelf nog steeds afspreekt.
