Sinds 21 april staat Unchosen wereldwijd op nummer een bij Netflix. Dat is opvallend, want de Britse zes-delige thriller kreeg lauwe recensies. The Guardian gaf twee van de vijf sterren, Metacritic blijft hangen op een 47 en toch zit half Nederland deze week de hele serie op één avond uit te kijken. Wat doet Unchosen wat de critici hebben gemist?
Het verhaal van Rosie raakt iets herkenbaars
Rosie (Molly Windsor) leeft in een streng-religieuze gemeenschap met haar man Adam (Asa Butterfield) en haar dochtertje. De regels zijn helder: geen contact met buitenstaanders, vrouwen luisteren naar mannen, alles wat Rosie bezit gaat via Adam. Tot er een storm opsteekt, haar dochter bijna verdrinkt, en een vreemdeling met de naam Sam haar redt. Sam blijkt een ontsnapte gevangene. Adam straft Rosie voor het contact. Vanaf dat moment scheurt haar wereld langzaam open.
Het verhaal is op papier niet revolutionair: vrouw breekt los uit gesloten gemeenschap. Wat Unchosen anders maakt, is hoe pijnlijk concreet de regie omgaat met de kleine vernederingen. De manier waarop Adam over Rosie praat in plaats van tegen haar. De broer die de afwas niet doet omdat dat ‘haar werk’ is. De gemeenschap die op de zondagspreek precies aanwijst welke vrouw uit de toon valt. Veel kijkers herkennen dat soort dynamiek uit relaties die op papier helemaal geen sekte zijn.
Waarom de vergelijking met Handmaid's Tale niet helemaal klopt
Tegen Unchosen wordt al de hele week geroepen dat het ‘de nieuwe Handmaid's Tale’ is. Verleidelijk, want vrouw plus geloof plus onderdrukking plus lange jurken levert een snelle hashtag op. Maar de serie zit dichter bij iets als Big Little Lies of zelfs The Outrun dan bij de dystopie van Margaret Atwood. Waar The Testaments speelde met de mythe van Gilead, blijft Unchosen klein en huiselijk. Geen futurama, geen rode mantels, geen overheidssamenzwering. Wel een Engels dorpje, een kerkje en een keukentafel waar Rosie haar beslissingen moet nemen zonder dat iemand het in de gaten heeft.
Die schaal maakt het eerlijk gezegd griezeliger dan Atwoods wereld. Wat Rosie doormaakt kan om de hoek gebeuren, niet pas in een toekomstige theocratie. Dat raakt iets anders dan een dystopie ooit kan raken: het gevoel dat het lijkt op situaties die je zelf, of iemand uit je omgeving, ooit hebt meegemaakt.
De cast die het draagt
Molly Windsor draagt deze serie op haar schouders. Sinds Three Girls staat ze bekend om rollen waarin ze schade en kracht tegelijk laat zien, en hier doet ze het op haar best. Asa Butterfield speelt tegen zijn imago in. Weg de sympathieke nerd uit Sex Education, hier een man die zijn eigen onzekerheid afreageert op de vrouw die naast hem zit. Fra Fee als Sam houdt het ondertussen ambivalent, en daar hoort hij ook te zitten. Sam is geen redder, hij is een man met geheimen die op het juiste moment opduikt.
Christopher Eccleston en Siobhan Finneran (van Downton Abbey) maken het bijrolwerk af. Vooral Finneran, die de dorpsoudste speelt, is angstaanjagend goed als ze met één blik aangeeft dat een vrouw stilte hoort te bewaren. Op Wikipedia staat de volledige cast, voor wie nog wil checken waar je dat ene gezicht eerder van kent.
Wat critici niet zien
Lucy Mangan van The Guardian noemde Unchosen ‘verspilling van talent’ en gaf twee sterren. Op Rotten Tomatoes blijft de serie hangen op 63 procent. De kritiek snijdt soms hout. De plot zit met gaten, sommige dialogen klinken alsof ze zijn opgenomen voordat de schrijvers ze afmaakten, en het einde laat te veel open.
En toch werkt het. Het werkt omdat de serie iets durft te doen wat veel hedendaagse drama's niet meer doen: heel langzaam zijn. Een aflevering kan een half uur besteden aan Rosie die uitvogelt of ze haar dochter mee mag nemen naar een uitje van de gemeenschap. Geen explosies, geen onthullingen, alleen iemand die voorzichtig aan haar grenzen voelt. Dat soort televisie is zeldzaam, en raakt vrouwen die ooit zelf een grens hebben moeten oprekken.
Praktisch helpt het ook dat de serie maar zes afleveringen telt. Precies kort genoeg om in een avond uit te kijken, niet zo lang dat je halverwege gaat googelen of het de moeite waard blijft. Hello Magazine berichtte deze week over kijkers die Unchosen ‘in één ruk’ uitkijken, en die kijkpatronen zijn geen toeval bij een aflevering of zes.
Dit is waarom we juist nu naar Unchosen kijken
2026 is geen toevallig moment voor zo'n serie. Sinds The Handmaid's Tale eindigde, missen veel kijkers een drama dat vrouwelijke vrijheid centraal zet zonder het meteen te verpakken als romance zoals bij Bridgerton. Unchosen vult dat gat, ook al is het misschien iets te makkelijk gevuld. De serie is niet perfect en zal niet eindigen op iemands lijst van beste series ooit. Maar als je deze week één avond hebt en wilt kijken waar half Nederland over praat: zet 'm aan.
Veroordeel niet alles wat lauw werd ontvangen op Rotten Tomatoes. Soms missen critici precies datgene wat de rest van ons wel ziet, en bij Unchosen is dat de stille pijn van iemand die langzaam beseft dat haar wereld kleiner is dan hij hoort te zijn.
