Er gebeurt iets vreemds in vrouwenchats over het hele land. De vraag welke app gebruik jij eigenlijk nog? krijgt steeds vaker hetzelfde antwoord. Een zucht, soms een schermafbeelding van een leeg startscherm, en de erkenning dat ja, de iconen van Tinder, Bumble en Hinge zijn echt verdwenen. En nee, dat is niet jouw verbeelding.
Onderzoeksjournalist Lizzy van Hees rekende uit dat het gemiddeld 38 uur swipen kost voor je één fysieke date hebt. Achtendertig uur, een hele werkweek aan duimwerk voor een uurtje koffie waar negen van de tien keer niets uit komt. Het aandeel van Match Group, het moederbedrijf van Tinder en Hinge, is sinds de coronapiek met meer dan 80 procent gekelderd. De NOS noteert dat vooral Gen Z en jongere millennials hun account opzeggen, en dat was nu net de grootste groeimarkt.
Wat vrouwen écht moe maakt
Het is niet één ding, het is alles tegelijk. Het kleine talkje dat nooit ergens heen gaat. De match die maandag charmant is en woensdag geghost. Het idee dat een algoritme bepaalt welke gezichten je wel en niet ziet, en dat je voor de betere matches moet betalen. Dat laatste valt steeds minder vrouwen prettig: waarom zou een app baat hebben bij je geluk als de omzet juist afhangt van je eenzaamheid?
Daar komt nog iets bij. De emotionele opbrengst is laag, de mentale belasting hoog. Constant inschatten of die ene man echt geïnteresseerd is, of nog tien anderen open heeft staan, of je veilig kunt afspreken, of de foto van vier jaar geleden is, kost meer dan een werkweek. Veel vrouwen herkennen het: na een halfuur swipen zit je leger op de bank dan ervoor.
Apps proberen het op te lossen, niemand gelooft het
Tinder lanceerde dit jaar Double Date, een functie waarmee je samen met een vriendin kunt swipen en daten met een ander duo. Bumble probeerde het met AI-coaches die je profiel verbeteren. Hinge laat hele profielen voorbijkomen als videoclips. Allemaal pogingen om het probleem op te lossen zonder de echte oorzaak aan te raken: te veel keuze, te weinig context, en een verdienmodel dat botst met wat gebruikers eigenlijk willen.
Vrouwen prikken er steeds sneller doorheen. Een nieuwe functie die nog meer swipen of nog meer betalen vraagt is geen oplossing, het is meer van hetzelfde in een nieuw jasje. Een match-cijfer dat omhoog gaat omdat je premium hebt aangezet is geen liefde, het is marketing.
De terugkeer van offline ontmoeten
Het alternatief is verrassend ouderwets. Run clubs schieten in elke grote Nederlandse stad uit de grond, in Amsterdam en Rotterdam zijn er inmiddels tientallen waar twintigers en dertigers wekelijks hardlopen, koffie drinken en, ja, soms ook verliefd worden. Boekenclubs zien aanmeldingen verdubbelen. Diners bij vrienden waar bewust een single vriend wordt geïntroduceerd hebben zelfs een eigen naam gekregen: set-up dinners. Geen druk, gewoon eten en kijken wat er gebeurt.
Sommige vrouwen ruilen het in voor activiteiten waar daten niets mee te maken heeft, en komen daar gewoon iemand tegen. Sporten in de speeltuin in plaats van bij Basic-Fit, of een wandelclub in het bos. De gedachte: als je je tijd offline besteedt aan iets dat je leuk vindt, gaan ontmoetingen vanzelf.
Single zijn als gekozen status
Wat misschien wel het meest opvalt: vrouwen zonder relatie zien dat steeds vaker als een geldige optie en niet als een tussenstation. De single fase wordt geen wachtkamer, maar een eigen ruimte. Tijd voor vriendinnen, carrière, hobby's, eigen geld, eigen huis. Dat sluit aan bij een bredere stroming waarin doelloze consumptie en eindeloze sociale verplichtingen worden teruggeschroefd. Niet alles hoeft, en niet iedereen hoeft.
Die houding heeft ook gevolgen voor wie dan toch een partner zoekt. Wie weet dat haar leven prima staat zonder, gaat anders op zoek. Geduldiger, maar ook strenger. Geen genoegen meer nemen met de man die elke vrijdag rond elven appt of zin heeft in een biertje. Geen vrijblijvende contacten meer waarin iedereen doet alsof afstand een liefdestaal is.
De sociale druk slaat de andere kant op
Een paar jaar geleden voelde het bijna gênant om te zeggen dat je geen apps had. Dan keek je vriendin je aan alsof je niet je best deed. Inmiddels is het andersom. Ik heb ze nog op mijn telefoon staan wordt nu gezegd met dezelfde toon waarop iemand bekent dat ze nog rookt, half schuldig, half irritant.
Vriendinnen halen elkaar over om te deleten. Soms gezamenlijk, in een soort ritueel. Een grote schoonmaak, maar dan voor je liefdesleven. Wat overblijft is een agenda met meer adem en een hoofd dat 's avonds niet meer uit gewoonte naar het gepiep van notificaties grijpt. Net als bij therapie blijkt het iets dat ruimte vrijmaakt waarvan je niet wist dat je die kwijt was.
Wat dit jou morgen oplevert
Hoeft niet meteen alles weg. Maar wel een paar duidelijke vragen aan jezelf. Hoeveel uur per week zit je te scrollen, en wat krijg je ervoor terug? Welke offline plekken in jouw stad heb je nog nooit geprobeerd? Welke vriendin kan een leuke single in haar netwerk introduceren?
Een week zonder apps voelt meestal als een kleine vakantie. Twee weken voelt soms als bevrijding. Wat je daarna doet is aan jou. Maar het is wel goed om te weten dat de keuze er weer is.