Sinds 1 mei staat Wuthering Heights van Emerald Fennell op HBO Max, en niemand lijkt het eens te kunnen worden over wat dit nu eigenlijk is. Een dag na release stond de film op nummer 1 in 32 landen tegelijk. Aan de ene kant kijkers die niet kunnen stoppen met scrollen door de Pinterest-screenshots, aan de andere kant Brontë-lezers die het boek dichtklappen en weglopen.
De moeite waard om te weten welke van de twee jij bent voor je vanavond afspeelt.
Fennell volgt het boek niet, en geeft dat ook gewoon toe
Fennell, eerder verantwoordelijk voor Saltburn en Promising Young Woman, heeft Wuthering Heights losgewrikt uit de Victoriaanse jurk. De meerdere vertellers van Brontë zijn weg, de generaties die de tweede helft van het boek dragen ook. Wat overblijft is een rechte rode lijn tussen Cathy Earnshaw (Margot Robbie) en Heathcliff (Jacob Elordi). Geen Hareton, geen jonge Cathy in deel twee, geen Lockwood die het verhaal pas later van Nelly hoort. De film wil dat je in een hartslag begrijpt waar het om draait, en dat is meedogenloos efficiënt voor twee uur popcorn.
Dat is precies wat de boekfans irriteert. Brontë gebruikte juist die afstand, die gelaagde vertelling, om duidelijk te maken hoezeer Cathy en Heathcliff een ramp waren voor iedereen die in hun buurt kwam. Als je dat eruit haalt, blijft er een liefdesverhaal over. En een liefdesverhaal wilde Brontë niet schrijven.
Het publiek en de critici zitten lijnrecht tegenover elkaar
De cijfers vertellen het hele verhaal. Op Rotten Tomatoes staat de film op 58 procent bij de critici en 76 bij het publiek. Dat gat van achttien punten is groot. Critici hebben het over esthetiek-zonder-emotie, kijkers reageren met dat ze er geen woord van geloven dat dit slecht zou zijn.
Toch is iedereen het over één ding eens. De film werkt als spectakel. In de Amerikaanse bioscoop tikte hij in februari 240 miljoen dollar wereldwijd aan, en sinds de HBO Max-release zit hij in landen waar hij in de bioscoop niet eens uitkwam.
De Heathcliff-discussie is niet weg te poetsen
Brontë beschrijft Heathcliff in het boek als donker, mogelijk van Romani- of Indiase afkomst, en in elk geval niet de standaard witte aristocraat. Jacob Elordi is dat wel. Die discussie speelt al sinds de eerste set-foto's, en de release op streaming heeft hem alleen maar opgerakeld.
Daar komt bij dat Cathy en Heathcliff in het boek tieners zijn als hun band ontstaat. In de film zijn dat Robbie en Elordi, twee dertigers, met overduidelijke seksuele scènes. Fennell maakte er een R-rated film van. Brontë schreef iets dat eerder dwangmatig en onvolwassen was dan begeerlijk, en dat verschuift de hele toon van het verhaal.
Margot Robbie speelt Cathy als iemand die haar wreedheid kent
Voor wie de film wel waardeert, is Robbies vertolking de reden. Ze speelt Cathy niet als slachtoffer en ook niet als heldin, maar als iemand die heel goed weet welke schade ze aanricht en het toch doet. Dat is dichter bij Brontë dan veel eerdere verfilmingen ooit zijn gekomen, hoe vrij Fennell verder ook met de plot omgaat.
Elordi is overigens een opvallende Heathcliff. Dreigender dan zijn rol in Saltburn, minder mysterieus dan de roman doet vermoeden. Hij heeft niet zozeer de verloren-jongen-uit-de-haven, maar meer iemand die altijd weet hoe hij in de spiegel staat. Een keuze, niet zomaar een misser.
Waarom dit zo'n 2026-film voelt
Fennell weet hoe ze cinema bouwt voor het Pinterest-en-screenshots-tijdperk. Saltburn werd niet groot omdat het een meesterwerk was, maar omdat elke scène losgesneden online een eigen leven kreeg. Hier doet ze het opnieuw. De moors lijken op een TikTok mood board, kostuums dragen couture-randjes, en de soundtrack glijdt van klassiek naar baroque pop alsof de film een eigen Spotify-feature heeft.
In dat opzicht past hij naast de andere voorjaarsverhalen die nu landen, zoals de Apple-tophit Margo's Got Money Troubles en de aanloop naar de tweede Practical Magic-film, waarvan de eerste trailer net is verschenen. Ergens schuift Hollywood deze lente terug naar verhalen waarin vrouwen niet aardig hoeven zijn om interessant te zijn, en Cathy Earnshaw is daar een goed voorbeeld van.
Waarom dit boek juist nu wordt herontdekt
Brontë publiceerde Wuthering Heights in 1847, anoniem, en het boek werd toen al fout begrepen. Recensenten dachten dat het door een man was geschreven en dat het over verboden liefde ging. Wat Brontë eigenlijk schreef, was een verhaal over hoe twee mensen elkaar kapot maken en daar iedereen om hen heen in meeslepen. Dat tweede thema is precies waar nieuwe lezers nu hyperbewust van zijn, kijkend naar Cassies tradwife-fantasieën in Euphoria of de toxische relaties in elke nieuwe streaming-serie.
Daarom werkt deze adaptatie ondanks alle kritiek. Niet omdat hij trouw is, maar omdat hij precies daar landt waar het publiek nu staat. In een tijd waarin we slechte liefdes uitvergroten in plaats van wegmoffelen.
Of je hem moet kijken hangt af van wat je wil
Als je Brontë opnieuw wil lezen door deze film, niet doen. Pak het boek. Als je een visueel pak slaag wil dat goed kijkt op een vrijdagavond met wijn, zet hem aan. Het is geen meesterwerk en geen mislukking. Het is een Fennell-film, en je weet inmiddels of dat iets voor jou is. The Hollywood Reporter meldde al voor de streamingrelease dat HBO Max op een hit zat, en de cijfers van de eerste week bewijzen het. Of jij daar uiteindelijk in mee wil gaan, dat moet je zelf bepalen.
