Enola Holmes staat sinds 1 juli op Netflix met haar derde film, en deze keer is de inzet persoonlijker dan ooit. Waar de vorige twee delen draaiden om zaken die ze toevallig tegenkwam, moet ze nu kiezen tussen haar eigen bruiloft en het redden van haar broer. Precies dat dilemma maakt dit deel interessanter dan je op basis van de trailer zou verwachten.
Een bruiloft, een ontvoering en geen tijd om te kiezen
Het verhaal speelt zich af op Malta, waar Enola op het punt staat te trouwen met Lord Tewkesbury. Vlak voor de bruiloft hoort ze via Dr. Watson dat haar broer Sherlock is ontvoerd. Ze moet de zaak oplossen terwijl ze ook worstelt met haar gevoelens over het huwelijk zelf. Regisseur Philip Barantini, bekend van de gritty stijl in Adolescence, geeft de film een scherpere en donkerdere toon dan de eerdere delen. Dat werkt vooral in de actiescènes, die dit keer minder speels en meer met echte urgentie zijn opgezet.
Wie de vorige twee delen kent, herkent de formule: Enola combineert speurwerk met puzzels die rechtstreeks tot de kijker spreken. Nieuw is dat de puzzels dit keer nauwer verweven zijn met haar persoonlijke twijfels. Wil je meer vrouwelijke hoofdrolspelers die het Wilde Westen anders bekijken? Lees ook ons stuk over hoe Netflix het Wilde Westen herschrijft door vrouwenogen, want dezelfde trend van genderrollen omdraaien zie je hier terug.
Waarom Enola nog steeds werkt voor vrouwen
Het slimme aan de Enola Holmes-franchise is dat ze nooit kiest tussen romantiek en zelfstandigheid, ze weigert simpelweg die twee als tegenpolen te zien. In dit deel wordt dat expliciet: Enola wil trouwen met Tewkesbury, maar niet ten koste van wie ze is. Dat klinkt als een cliché, maar het scenario van Jack Thorne, gebaseerd op de boeken van Nancy Springer, weet het steeds weer geloofwaardig te maken door haar keuzes concrete gevolgen te geven.
Het is dezelfde reden waarom series met een vrouwelijk perspectief op klassieke verhalen blijven aanslaan. Hield je van de manier waarop The Handmaid's Tale vrouwelijke macht en onmacht tegen elkaar afzet? Dan herken je hier dezelfde spanning, alleen dan in een luchtiger Victoriaans jasje.
Wat deze franchise onderscheidt van veel andere Victoriaanse verhalen, is dat Enola nooit wordt gestraft voor haar ambitie. In de meeste klassieke verhalen uit die tijd betaalt een vrouw die haar eigen pad kiest daar uiteindelijk voor met eenzaamheid of afwijzing. Enola krijgt allebei: de zaak én de relatie. Dat is precies waarom veel kijkers de films blijven waarderen, ook als het plot zelf wat wankelt.
De cast die het script overeind houdt
Millie Bobby Brown is inmiddels zo vergroeid met Enola dat ze de rol moeiteloos draagt, zelfs in de scènes waarin het verhaal wat wankelt. Henry Cavill blijft een sterke tegenpool als Sherlock, en Helena Bonham Carter zet als moeder Eudoria weer die typische mix van chaos en wijsheid neer. Nieuw is Sharon Duncan-Brewster als Moriarty, die de film een extra laag dreiging geeft.
De chemie tussen Brown en Louis Partridge als Tewkesbury is opnieuw de motor van de film. Brown vertelde zelf dat haar trouwjurk in de film geïnspireerd is op haar eigen bruiloft, en dat haar man meedacht over een intieme scène. Dat soort persoonlijke inbreng verklaart waarom de romantische lijn oprechter aanvoelt dan in veel andere franchises met een verplicht liefdesverhaal.
Ook Himesh Patel als Dr. Watson krijgt dit keer meer ruimte. Waar hij in de eerdere delen vooral als ondersteunend personage fungeerde, is hij nu degene die Enola het slechte nieuws over Sherlock brengt en daarmee de hele plot in gang zet. Kleine rolverschuivingen als deze zorgen ervoor dat het derde deel niet aanvoelt als een kopie van de vorige twee, ook al blijft de basisformule grotendeels hetzelfde.
Wat de recensies zeggen
De ontvangst is verdeeld, maar overwegend positief. Recensenten prijzen de dynamische actiescènes en de chemie tussen de hoofdrolspelers, terwijl anderen wijzen op plotgaten en een geschiedenisles die er wat geforceerd bovenop wordt geplakt. Dat is precies het patroon dat je bij een derde deel van een franchise vaker ziet: de personages zijn uitgekristalliseerd, maar het verhaal moet steeds harder werken om nog verrassend te zijn. Wie de personages van Enola Holmes al kent via de achtergrondinformatie op Wikipedia, ziet dat dit deel het dichtst bij de originele romans van Springer blijft qua toon.
Dit is waarom Enola het kijken waard blijft
Enola Holmes 3 is geen perfecte film, maar wel een die precies raakt wat de franchise altijd goed deed: een jonge vrouw laten zien die haar eigen regels bepaalt, zonder dat het geforceerd feministisch aanvoelt. Voor wie houdt van Victoriaanse settings, slimme puzzels en personages die niet kiezen tussen liefde en ambitie, is dit een avond bankhangen waard. En voor wie twijfelt of het de moeite waard is na twee eerdere delen: juist het feit dat Enola hier persoonlijker wordt, maakt dit haar interessantste zaak tot nu toe.
