Zo'n acht jaar nadat de eerste aflevering verscheen, staat The Handmaid's Tale nu eindelijk in zijn geheel op Netflix. Seizoen 1 tot en met 5 is beschikbaar sinds 6 mei; seizoen 6, het slotseizoen, volgt op 10 juni. Wie de serie nog niet heeft gezien, heeft nu geen excuus meer. En wie hem ooit halverwege liet liggen: dit is het moment om opnieuw te beginnen.
De serie die je waarschijnlijk al kent maar nog niet hebt gezien
The Handmaid's Tale draait om June Osborne, een vrouw die in een nabije toekomst door een fundamentalistisch regime wordt gedwongen als zogeheten dienstmaagd te leven. In de fictieve theocratie Gilead, vroeger de VS, mogen vrouwen niet werken, niet lezen en bezitten ze geen eigen rechten meer. June, gespeeld door Elisabeth Moss, probeert te overleven en intussen haar dochter Hannah te bevrijden.
De serie is gebaseerd op de gelijknamige roman van Margaret Atwood uit 1985. Dat boek geldt al decennialang als een van de beste dystopische romans ooit geschreven. In 2017 maakte streamingdienst Hulu er een serie van, die meteen 15 Emmy's won en internationaal voor ophef zorgde. Niet alleen vanwege de inhoud, maar ook vanwege de timing: in de VS verscheen hij vlak na de presidentsverkiezingen van 2016, en de politieke lading was onmiskenbaar.
Waarom dit seizoen precies het goede moment is
The Handmaid's Tale wordt al jarenlang als een soort waarschuwing gelezen. De serie speelt zich af in een wereld die geen science fiction is vanwege ruimteschepen of robots, maar vanwege het ontbreken van rechten die wij als vanzelfsprekend beschouwen. Dat maakt hem actueel, ook nu. Niet voor niets doken de iconische rode mantels en witte kappen de afgelopen jaren herhaaldelijk op bij protesten voor vrouwenrechten wereldwijd.
Nu alle zes seizoenen beschikbaar zijn op Netflix, kun je in één keer doorlopen van het begin tot het einde. Geen wachten op nieuwe afleveringen, geen vaag geheugen over waar je ook alweer was gebleven. Het slotseizoen brengt veel verhaallijnen naar een conclusie die bevredigend blijkt te zijn voor een serie die toch regelmatig moeite had met zijn eigen tempo.
Van seizoen 1 tot seizoen 6 in één oogopslag
Seizoen 1 is onbetwist het sterkste. De serie stelt de wereld van Gilead voor zonder je daarin te verdrinken, en Elisabeth Moss geeft een prestatie die je moeilijk vergeet. De toon is duister en ingetogen, de dreiging bijna tastbaar. Op Rotten Tomatoes staat dit eerste seizoen op 94 procent positieve kritieken.
Seizoen 2 en 3 gaan verder op die weg, maar voelen op momenten langzamer. De verhaallijnen worden uitgerekt; June lijkt soms vast te zitten in een cyclus die zichzelf herhaalt. Toch zijn er in beide seizoenen genoeg afleveringen die je terugpakken. Seizoen 4 gooit het over een andere boeg en brengt June buiten de grenzen van Gilead. Het tempo ligt hoger en de serie hervindt een deel van zijn scherpte.
Seizoen 5 bouwt daarop voort, en seizoen 6, het laatste, sluit de cirkel op een manier die creatief gezien knap is. De laatste woorden die je hoort, zijn dezelfde woorden waarmee de eerste aflevering ooit begon. Dat is het idee van Elisabeth Moss zelf, die ook meerdere afleveringen regisseerde. Het tikt pas echt aan als je er al die uren in hebt gestoken.
Elisabeth Moss maakt van June iets wat weinig personages hebben
June Osborne is niet eenvoudig te omschrijven als sterk of breekbaar. Ze is allebei, tegelijk en afwisselend. Moss speelt dat met een terughoudendheid die juist door die stilte zo overweldigend werkt. Veel afleveringen beginnen of eindigen op een close-up van haar gezicht, en de camera heeft geen uitleg nodig.
Naast Moss speelt Yvonne Strahovski als Serena Joy Waterford een personage dat minstens zo ingewikkeld is. Serena is medeverantwoordelijk voor het systeem van Gilead, maar tegelijk ook zelf slachtoffer ervan. Haar verhaal in het laatste seizoen is een van de sterkste redenen om door te kijken, ook als de serie op eerdere momenten je geduld heeft beproefd.
De serie is gebaseerd op het boek van Margaret Atwood, waarvan Wikipedia een goed overzicht biedt van de totstandkoming. Atwood was zelf nauw betrokken bij de serie en schreef mee aan het script van een aantal afleveringen.
Zo pak je de serie het best aan
Begin bij seizoen 1 en geef hem drie afleveringen. Niet één, drie. De serie heeft tijd nodig om zijn wereld te bouwen, en na aflevering 3 begrijp je waarom mensen dit als een van de beste series van het afgelopen decennium beschouwen. Als het je dan nog steeds niet pakt, hoef je niet verder. Maar de kans is klein.
Wil je meer series met een sterke vrouwelijke hoofdrol? Lees ook onze indruk van Remarkably Bright Creatures, die momenteel veel kijkers raakt. Of bekijk waarom Ladies First op Netflix zo'n fenomeen is geworden.
Seizoen 6 verschijnt op 10 juni op Netflix. Je hebt tot die tijd ruim de kans om de eerste vijf seizoenen door te kijken. En als dat niet lukt, kijk je ze gewoon daarna na. The Handmaid's Tale vraagt om je aandacht, maar betaalt dat ruimschoots terug.
