Op papier klinkt het misschien een beetje te zacht: een weduwe die 's nachts in haar eentje aquariumtanks schoonmaakt en dan bevriend raakt met een octopus. Maar Remarkably Bright Creatures, die op 8 mei op Netflix verscheen, is precies het soort film die je van achter je scherm trekt en niet meer loslaat. Geen spektakel, geen actie. Alleen een verhaal dat rustig zijn werk doet.
Het verhaal in het kort
Tova (Sally Field) is een weduwe in een klein Amerikaans kuststadje. Ze verloor haar man, en jaren daarvoor haar zoon, die op mysterieuze wijze verdween. Haar verdriet draagt ze met zich mee, maar zonder vertoon. Elke nacht gaat ze naar het lokale aquarium, wrijft de ruiten schoon en wisselt een paar woorden met Marcellus: de reusachtige Grote Stille Oceaanoctopus die in het grootste bassin leeft.
Marcellus heeft de stem van Alfred Molina en is ook de verteller van het verhaal. Dat klinkt raar, maar het werkt. Hij kijkt met zijn acht armen en zijn buitensporige intelligentie naar de mensen om zich heen, en zijn commentaar combineert iets droogs met iets eerlijks. Dan verschijnt Cameron (Lewis Pullman), een jonge man die zijn busje in de stad stukrijdt en blijft plakken om geld te verdienen voor de reparaties. Hij is op zoek naar zijn biologische vader. Hoe zijn leven en dat van Tova met elkaar vervlochten raken, voelt op geen moment gekunsteld.
De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Shelby Van Pelt, die bij verschijning in 2022 razend populair was bij boekclubs wereldwijd en wekenlang de top van de New York Times-lijst bezette.
Sally Field doet het met weinig
De film draait op Sally Field. Ze geeft Tova precies genoeg om haar herkenbaar te maken, zonder te overdrijven. Haar personage praat niet veel, maar alles wat ze doet heeft gewicht. Een korte blik, de manier waarop ze haar theekopje neerzet, de uitdrukking op haar gezicht als iemand te dichtbij komt. Field speelt al meer dan vijftig jaar, maar hier voelt ze moeiteloos aanwezig, alsof ze niet acteert maar gewoon bestaat.
Dat is ook de kracht van regisseur Jocelyn Moorhouse: ze geeft haar acteurs ruimte. Lewis Pullman als Cameron is charmant zonder te stralen. Alfred Molina's voice-over als Marcellus voegt iets toe dat het verhaal luchtiger maakt zonder dat het flauw wordt. Colm Meaney speelt de aquariumbeheerder met precies de juiste hoeveelheid warmte en bewustzijn van zijn eigen beperkingen.
Een octopus als verteller en dat werkt echt
Dat een achtarmig zeewezen het narratieve bindmiddel is, had makkelijk scheef kunnen lopen. In Van Pelts roman is Marcellus de alwetende observator die de lezer door het verhaal leidt. De film houdt dat bij, en Molina's droge commentaar voelt nooit goedkoop of geforceerd.
Marcellus heeft ook zijn eigen scènes en zijn eigen motivaties. Hij observeert de mensen in het aquarium en trekt zijn conclusies, soms verrassend, soms ontroerend. Het grappige en het verdrietige zitten bij hem zo dicht bij elkaar dat je even vergeet dat je naar een fictieve octopus luistert. Dat is een zeldzame prestatie. Op Rotten Tomatoes heeft de film inmiddels een score van 83 procent van de critici, en dat cijfer zegt meer dan het klinkt voor dit soort rustige, intieme film.
Voor wie is dit, en voor wie niet?
Als je zit te wachten op een thriller of een film die je overrompelt, sla Remarkably Bright Creatures dan maar over. De film is rustig. Er zijn geen grote plotwendingen, geen cliffhangers die je 's nachts wakker houden. De vaart is laag en de toon is zacht.
Maar als je jezelf herkent in het gevoel dat het leven soms eenzamer en langer is dan verwacht, of als je op zoek bent naar een film die iets teruggeeft in plaats van uitput, dan is dit precies wat je nodig hebt op een vrijdagavond. Met een goed glas wijn, als je dat wil. Op Netflix staan dit voorjaar meer van dit soort films: zo besprak The Four Seasons eerder dit seizoen ook vriendschappen en levenskeuzes met dezelfde zachte hand.
Wat de film je vertelt over verbinding
Uiteindelijk gaat Remarkably Bright Creatures niet over een octopus of over een mysterie, maar over de vraag hoe je verder leeft nadat iets of iemand verdwijnt. Tova mist haar zoon. Cameron zoekt zijn oorsprong. Marcellus observeert alles en begrijpt misschien het meest van allemaal.
De film geeft geen antwoorden. Geen onrealistische oplossingen, geen nette afsluitingen. Maar hij geeft wel de herinnering dat verbinding ook kan komen van plekken waar je het niet verwacht. Dat is geen goedkoop troostprijsje. Het blijft gewoon even hangen.
Kijk je liever naar iets met meer energie? Dan is Ladies First op Netflix ook dit seizoen het bespreken waard. Maar als je toe bent aan iets dat je even stilzet, zet dan dit weekend Remarkably Bright Creatures op. De achtergrond van de film op Wikipedia biedt meer context als je meer wil weten over de productie.
